Nationals met Bernadina en Johnson naar Play-Offs

De Washington Nationals hebben zich geplaatst voor de Play-Offs in de Amerikaanse competitie. Het is ook een succes voor de Nederlandse speler Roger Bernadina uit Scheveningen, die bij de Nats mateloos populair is. Komt hij uit de dug-out, dan scandeert vooral het jonge publiek zijn bijnaam: ‘Shark’. Theo Reitsma ging langs in Washington en sprak met Bernadina en manager Davey Johnson.

In het stadion van de Washington Nationals is het als bij een wave. Toeschouwers staan op en maken met beide armen het gebaar als van een happende haai. Het is het enthousiasme voor een buitenvelder die voor het laatst in het Nederlands team speelde in 2007. Bernardina is van de buitencategorie, dus kreeg hij geen toestemming voor Europese of wereldkampioenschapen. Volgend jaar maart hoopt Bernadina wel te spelen in de World Baseball Classic. “Ik doe heel graag mee. Sterker, ik kijk er naar uit. Een paar weken geleden ben ik er over gebeld door Hensley. Alleen als mijn organisatie het niet goed vindt, zal ik het moeten laten schieten.”

Dat Bernardina contact had met Hensley Meulens, wijst erop dat deze voormalig speler van de Yankees (bijnaam Bam Bam, tegenwoordig hitting-coach bij San Francisco Giants) een rol zal spelen bij de Classic. Hij polst de Antilliaanse profs in de Verenigde Staten. Bernardina overigens groeide op in Den Haag, speelde bij ADO en is in 2001 gescout voor de Montreal Expos. Sinds 2005 is die organisatie in Washington als de Nationals. Buiten het seizoen is de succesvolle speler in Nederland en werkt hij met een personal trainer in Rotterdam aan een atletisch sterk lichaam, dat in de kleedkamer in de Verenigde Staten ook zijn medespelers imponeert.

Haai

De 28-jarige speler dankt zijn bijnaam in Washington aan spectaculaire acties in het buitenveld. Als links- rechts- of midvelder, het maakt niet uit. Zijn manager Davey Johnson gunt hem volop speeltijd, maar ziet hem als nummer vier. Achter routinier Jayson Werth (jaarsalaris $ 12 miljoen), Michael Morse ($ 3 miljoen) en de sensationele negentienjarige Bryce Harper. Is een van de drie geblesseerd, en dat was Werth lang, of verdient iemand een paar dagen rust in de lange reeks van 162 wedstrijden, zoals Morse deze maand met een gekwetste vinger, dan voegt Bernardina zich moeiteloos in de ploeg. Als buitenvelder en als slagman. Het was een radioverslaggever die dit jaar de door enkele fans bedachte bijnaam Shark bij het grote publiek introduceerde. Daarna is het een eigen leven gaan leiden. Bernardina heeft er een gewoonte van gemaakt op een vrijwel onmogelijke manier ballen uit de lucht te graaien. Als een haai.

Davey Johnson heeft een groot vertrouwen in zijn nummer vier voor het buitenveld. De 69-jarige manager is een buitengewone persoonlijkheid in de Amerikaanse honkbalwereld. Hij verbaast met een team waar het woord succes alleen van buiten de stad kwam. Zelf was hij een icoon als speler (tweemaal winnaar van de World Series met de Baltimore Orioles). Als manager won hij de World Series in 1986 met de Mets. Een man met wiskundige kennis en gevoel voor de mens noemt men hem wel. Informatie uit de computer verwerkte hij bij de voorbereiding op een wedstrijd al in zijn tijd als speler.

Liefde

Johnson is terug op het hoogste niveau, nadat hij vorig jaar bij de Nats enkele maanden als interim manager fungeerde toen hij al adviseur van de leiding was. Hij zegt de liefde voor het honkbal te hebben gevolgd toen hem werd gevraagd dit jaar door te gaan. “Het gaat om honkbal. Jonge spelers de weg te wijzen hoe zij beter kunnen worden. Oudere spelers te confronteren met hun kwaliteit en daar het beste uit te halen. Ik houd daar van. Of het nu is op het niveau van de Nats, of dat het was in Nederland, of met het team USA bij de Olympische Spelen en de World Baseball Classic. In januari word ik zeventig. Ja, en? Misschien ga ik door. Mijn vrouw Susan en ik zijn het eens. Zij werkt, ik werk. In het weekend komt zij over uit Orlando in Florida waar ons huis is en haar werk. Zij weet wat dit voor mij betekent.”

In 2003 waren zij enkele maanden in Nederland. Johnson leek uit de stilte gerukt. In Florida hielp hij een collegeteam. De Nederlandse honkbalbond had Pat Murphy, manager bij de Olympische Spelen in 2000, gevraagd om hulp toen coach Robert Eenhoorn wegens familieomstandigheden rust nodig had. Uit dat contact kwam de interim periode van Johnson voort. Hij leidde het Nederlands team naar de Europese titel, naar een plaats bij de Olympische Spelen en gaf ruimte aan Eenhoorn om zijn plaats op het door hem gewenste moment weer in te nemen. De ‘grote’ Davey Johnson was terug. Daarna met universiteitspelers in Team USA bij het inmiddels wereldkampioenschap oude stijl in 2005 in Nederland. Met Amerikaanse spelers uit de Minor League bij de Olympische Spelen en vervolgens met de betere profs bij de World Baseball Classic. En nu bij de Washington Nationals. Met Bernadina.

Deel dit bericht: Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Pin on Pinterest0Share on LinkedIn0Email this to someonePrint this page