De toppen en dalen van Wesley Connor

Wesley Connor is nog maar 28, maar heeft inmiddels een heel honkballeven achter de rug. Daarin maakte hij het nodige mee. Zo speelde hij profhonkbal en kwam hij uit voor het Nederlands team. Aan het einde van dit seizoen besloot Connor zijn spikes aan de wilgen te hangen. Connor: “Afscheid nemen deed pijn”. Volgend jaar wil hij opnieuw de top bereiken. Maar ditmaal van de Schotse Hooglanden.

Op zeventienjarige leeftijd debuteerde Connor in de hoofdlasse voor Twins uit Oosterhout. Zijn talent was toen al zo duidelijk, dat het grote Amerikaanse Twins al vroeg interesse had in de Nederlandse honkballer. In 2004 volgde een profcontract bij de club uit Minnesota en een jaar later maakte Connor zijn profdebuut.

Connor speelde in de Minor League gelijktijdig met honkballers als Roger Bernadina, Rick van den Hurk en Gregory Halman. Zij haalden de Major League. Voor Connor kwam in 2007 een vervroegd einde aan zijn profavontuur. Hij begon een tweede leven in de Nederlandse hoofdklasse. Een zeer succesvol leven, dat in 2012 werd bekroond met de prijs voor meeste homeruns in de hoofdklasse. Dit seizoen maakte Connor onverwacht zijn voornemen bekend om te stoppen met honkbal. “Het is geen gemakkelijk besluit geweest”, blikt Connor terug. “Ik heb zo gigantisch veel mooie, en soms ook minder mooie, mensen leren kennen en veel met deze mensen meegemaakt. Afscheid te nemen van mijn team was pijnlijk. Je weet dat sommigen langzaam uit je leven zullen verdwijnen.”

Einde

Foto: © Rob Jelsma


Foto: © Rob Jelsma

Connor maakte het allemaal mee. Het Nederlands team. Europa Cup-honkbal en profcompetities. Toch wist hij dat het einde naderde. De eerste twijfel kwam in 2011. Connor: “Ik zou nog één keer alles geven wat ik had.” En dat bleek nog heel veel. Met Connor binnen de gelederen werd L&D Amsterdam landskampioen en werd Connor uitgeroepen tot Meest Waardevolle Speler van de Holland Series. Een jaar later werd Connor bovendien gekroond tot Homerun King van de Nederlandse hoofdklasse.

Het succes bleef niet alleen beperkt tot de Nederlandse competitie. Connor kreeg na vier jaar de kans zijn rentree te maken in het Nederlands team. Hij nam deel aan de Haarlemse Honkbalweek en het Europees kampioenschap. Maar uiteindelijk gebeurde het onvermijdelijke. Connor: “In 2013 heeft mijn lichaam min of meer voor mij gekozen. Tijdens voorbereidingen voor de World Baseball Classic kreeg ik een lichte last in mijn arm. Iedere honkballer weet dat pijn erbij hoort, dus ik dacht er eerst niet te veel van. Totdat ik tijdens de oefenwedstrijden vocht kreeg in mijn elleboog gewricht.”

Onderzoek wees uit dat de uitermate zware Tommy John-operatie de enige oplossing zou zijn. “Dat was een flinke klap. Ik wou nog een paar mooie honkbalseizoenen spelen. Maar zo’n zware operatie en revalidatie had ik niet voor ogen. De pijn aanvaarden en doorspelen was geen optie. Ik was niet meer in staat meerdere dagen achtereen voluit te gooien. Bovendien merkte ik dat de blessure invloed kreeg op mijn swing.”

Ultimatum

Connor miste niet alleen de World Baseball Classic, maar viel bovendien af voor het World Port Tournament. Een toekomst in het Nederlands team leek niet langer haalbaar. “Dat heeft mij voor een ultimatum gesteld.” Juist op dat moment kreeg Connor een nieuwe kans aangereikt. “Ik kreeg een baan als communicatie adviseur aangeboden, waardoor mijn keuze als vanzelf werd gemaakt. Een goede baan in een markt die het momenteel heel zwaar te verduren heeft, in een periode waarin ik voor een hele grote keuze sta. Dat kon in mijn ogen geen toeval meer zijn. Hall of Famer Paul Molitor zei het al: “Take what is given to you as early as possible!”.

Foto: © Rob Jelsma


Foto: © Rob Jelsma

En dat deed Connor. Op zondag op 8 september sloeg hij in de achtste inning van de met 2-1 verloren wedstrijd tegen Vaessen Pioniers zijn laatste honkslag in de hoofdklasse. “Mijn laatste seizoen was een heel moeilijk seizoen. Vol met teleurstellingen. Tegenvallende prestaties en weinig speeltijd vanwege een blessure. Maar door mijn blessure heb ik wel ingezien dat ik echt van honkbal houd. In de dug-out zitten tijdens een spannende wedstrijd is een pijnlijke zaak. Je wilt meevechten en iets betekenen voor je team. Soms baalde ik dan ontzettend. En op andere momenten probeerde ik het beste in anderen naar boven te halen vanaf de bank.”

Hoofdcoach Sidney de Jong speelde daarin een belangrijke rol. Connor: “Als ik zelf speelde, was ik me bewust van mijn fysieke beperkingen. Hoewel ik erdoor gefrustreerd raakte, omdat mijn lijf niet meer kon doen wat het altijd gedaan heeft, heb ik mij daar ook bij neergelegd en een nieuwe rol moeten vinden in het team. Sidney de Jong heeft heel het seizoen zijn vertrouwen in mij gehouden en mij kansen gegeven. Daar ben ik hem heel dankbaar voor, want ik heb tijdens mijn laatste seizoen nog wel heerlijk met de mannen op het veld kunnen staan. Ik kan oneindig veel herinneringen naar boven halen waarin ik kippenvel kreeg, de spanning een knoop in mijn onderbuik legde of waar ik schaterlachend met Roelie en Bas de Jong de inning door kwam. Dat ga ik zeker missen.”

Wijze levenslessen

Het rijke honkballeven van Connor bracht hem al op jonge leeftijd naar de Verenigde Staten. “Het Amerikaanse honkbal is een droom voor velen en ik ben blij dat ik het heb mogen meemaken. Ik heb daar wijze levenslessen geleerd. Het is er keihard en competitief. Ik heb daar geleerd dat je niet alles in de hand kan hebben. Zij beslissen immers over je gehele toekomstige leven en dat kan binnen een dag resoluut veranderen. Sturen ze je morgen omhoog en maak je kans op een rijke toekomst als sportheld, of sturen ze je naar huis en begint je ‘gewone Nederlandse leven’ weer. Dat weet je pas als de dag voorbij is. Hard werken, vallen en opstaan, neem niets te serieus. Tegenslagen gaan gepaard met kansen. Dat neem ik voor altijd mee.”

Foto: © Rob Jelsma


Foto: © Rob Jelsma

Connor werd door Minnesota Twins getekend in een tijd waarin Nederland door Major League Baseball nog relatief onbekend terrein was. “Toen ik aankwam in Amerika, hadden coaches nog het idee dat ze mij alles vanaf de fundamenten opnieuw moesten aanleren. Ik was de enige Nederlandse slagman in de Gulf Coast League op dat moment.” Dat is nu wel veranderd, ziet ook Connor. “Toen Rick van den Hurk zijn debuut maakte in de Major League, zag ik het veranderen. Scouts kregen steeds meer interesse in het geboorteland van Rick. Nu tekenen er heel veel jonge spelers. Dat is een goede ontwikkeling. Alleen moeten jonge spelers ervoor waken dat ze er niet aan onderdoor gaan. Het leven in Amerika is moeilijk, omdat de Amerikanen veel competitiever zijn dan Nederlanders. Daar moet je tegen kunnen.”

De profcompetitie in de Dominicaanse Republiek is daar volgens Connor een goed voorbeeld van. “Dat heb ik gelukkig nooit mee hoeven maken. Het lijkt mij bijzonder zwaar. Wat ik ervan weet, is dat honkbal daar een vorm van overleven is. De concurrentiementaliteit daar doet de Amerikaanse mentaliteit verbleken. Dat gegeven in een land dat je niet kent en waar je de taal niet spreekt op jonge leeftijd lijkt mij heel erg moeilijk. Dan moet je van goede huize komen.”

Hoogtepunt

Terwijl Bernadina, Van den Hurk en Halman de Major League haalde, bleef Connor steken Bij het Rookie League-team Elizabethton Twins. “Ik heb alles gegeven wat er op dat moment in zat. Maar zoals vaker het geval is, geeft levenservaring je een ander perspectief. Er zijn momenten geweest die ik nu anders aan had gepakt. Zoals bijvoorbeeld omgaan met mijn eerste tegenslag in 2006 toen ik weer naar extended springtraining werd gestuurd. Maar juist door er mee om te gaan zoals ik toen heb gedaan, weet ik wat ik nu weet. Omdat ik er zo naar kijk, heb ik dan ook nergens spijt van in mijn leven en weet ik dat ik eruit heb gehaald wat ik nodig had voor mijn persoonlijke geluk.”

Dat persoonlijke geluk kende misschien wel geen hoogtepunt in de Verenigde Staten, maar zeker wel in Nederland. Op 11 november 2011, de dag dat het Nederlands honkbalteam een unieke huldiging krijgt op de Grote Markt. Connor ontbreekt misschien wel op dat podium, maar beklimt later op de dag tijdens de Stars Awards als Meest Waardevolle Speler van de Holland Series wel het podium van Philharmonie in Haarlem. Nota bene gelijktijdig met zijn zus Debby Connor, dat jaar de MVP van de Nederlandse softbalfinale. “Ik ben met haar begonnen bij de Red Caps in Venray en we hebben allebei individueel ontzettend veel bereikt. Dan is het mooi om samen op het podium te staan en te zien dat je allebei die plek hebt verdiend. Je bent dan zo trots op elkaar. Dat is mooi om te delen. ”

Respect

Foto: © Rob Jelsma


Foto: © Rob Jelsma

In zijn tijd in de hoofdklasse heeft Connor het nodige zien veranderen. “Tijdens mijn debuut in 2003 was de hoofdklasse vanuit mijn perspectief een wereld vol grootheden. Ik stond daar als broekkie en ik respecteerde spelers die het al hadden gemaakt. Ik deed wat er van mij gevraagd werd, wou leren en was blij als ik de kans kreeg om te spelen. Tegenwoordig komen er broekkies in de hoofdklasse met sterallures. Zij denken dat ze het recht hebben op speeltijd en dat ze de kennis in pacht hebben. Buiten het feit dat dat hele negatieve karaktereigenschappen zijn,  ben ik van mening dat je respect en speeltijd altijd moet verdienen. Noem mij ouderwets, maar ik vind dat je als rookie omgeven door mensen met meer ervaring je mond dicht moet houden en je oren en ogen open moet houden. Dan leer je veel van je omgeving en krijg je vanzelf het respect dat je toekomt. Dat is ook iets wat ik misschien overgehouden heb van Amerika, want in mijn tijd moesten rookies, ook al was je al derdejaars rookie, een locker delen, een plaats in de bus delen en het materiaal dragen. Dat zorgt ervoor dat je niet naast je schoenen gaat lopen en dat je je niet beter voelt dan anderen. Het maakt je een teamplayer.”

Vanaf volgend jaar moet de hoofdklasse het doen zonder smaakmaker Connor. Vooralsnog kiest hij er niet voor om op een lager niveau zijn carrière voort te zetten. “Het zou alleen maar pijn doen om volgend jaar op een lager niveau te moeten spelen. Ik wil dan gewoon mee doen en mee doen op het hoogste niveau.” Stil zitten zit er niet in voor Connor. “Ik blijf een topsporter. Dus heb ik mij een nieuw doel gesteld voor 2014.” Met zijn nieuwe doel hoopt Connor al in 2014 zijn hoogtepunt te bereiken. Hij gaat dan in acht dagen tijd een klimtocht maken door de Hooglanden van Schotland. “Ik ga veertien bergtoppen beklimmen en zo’n tweehonderd kilometer afleggen”, vertelt Connor. “Dus ik heb weer een nieuw doel om voor te trainen.”

Deel dit bericht: Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Pin on Pinterest0Share on LinkedIn0Email this to someonePrint this page