Toekomst als profhonkballer voor Tom Stuifbergen onzeker

Van profhonkballer tot coach van de aspiranten van Scimitars. De honkbalcarrière van de 25-jarige Tom Stuifbergen heeft vooralsnog een opmerkelijke wending gekregen. Afgelopen september verliet Stuifbergen de Verenigde Staten zonder nieuw contract: “Mijn belangrijkste doel is om weer te kunnen gooien.”

Deze week maakte Stuifbergen bekend als coach aan de slag te gaan bij Scimitars. Hij gaat bij het aspirantenteam zijn broer Nick Stuifbergen assisteren, die begin november al als coach werd aangetrokken. Voormalig international Nick Stuifbergen zette na afloop van het seizoen 2013 een punt achter zijn spelersloopbaan.

Tom Stuifbergen begon in 2013 aan zijn zevende seizoen als profhonkballer. Een carrière waarin hij niet werd gespaard door blessures. Zo miste hij in 2008 al eens een heel seizoen. En ook in 2013 sloeg het noodlot toe voor de honkballer uit Haarlem. In de wedstrijd op 16 juli van zijn Double A-team New Britain Rock Cats tegen Harrisburg Senators kwam Stuifbergen in de vierde inning als reliever op de heuvel. Bij zijn eerste pitch op Carlos Rivero ging het mis.
Stuifbergen scheurde de gewrichtsband in zijn elleboog af en de bal verdween buiten bereik van catcher Dan Rohlfing tegen de backstop. “Ik voelde meteen dat er iets goed mis was”, blikt Stuifbergen terug. “Ik heb de inning nog wel afgemaakt. De daaropvolgende inning kwam ik met mijn warmupballen niet verder dan drie ballen die recht de grond ingingen, voordat ik van het veld liep.”

Tranen

Zijn blessure was zelfs zo erg, dat de gevreesde Tommy John-operatie niet uit kon blijven. Stuifbergen: “Honkbal in Amerika is loodzwaar. Als startend pitcher gooi je elke vijfde dag, waar pitchers in Nederland elke zeven dagen gooien. Gooien blijft onnatuurlijk voor de arm en Tommy John kan je nou eenmaal niet voorkomen. Een derde van de pitchers in de Major League heeft ooit Tommy John gehad. Het is een blessure waar je als pitcher nu eenmaal mee te maken krijgt.”
Toch kwam de klap hard aan in juli van dit jaar. “Op het moment dat je daadwerkelijk van de dokter hoort dat je ulnaire collaterale ligament is afgescheurd, dan springen er wel tranen in je ogen”, vertelt Stuifbergen. “Je gaat naar binnen met goede moed. Als je dan meteen in de eerste tien seconden hoort dat je Tommy John-operatie nodig hebt, is dat wel even slikken.”

Niettemin bleef Stuifbergen realistisch: “Op zo’n moment gaat er heel veel door je hoofd. Ik heb buiten uit woede denk ik dertig rondjes om het gebouw gewandeld. Maar waarom ik boos was, kon ik mezelf niet vertellen. Op zo’n moment was het een grote teleurstelling. Natuurlijk dacht ik even in mijn hoofd dat ik klaar was met honkbal. Sowieso voor een heel jaar. Het enige waar ik blij om kon zijn, was dat ik precies wist wat me te wachten stond. Ik wist dat ik één jaar niet zou kunnen honkballen. Om er dan maar boos en verdrietig van te zijn, had ook geen zin. Ik wist dat dit een heel zwaar jaar zou worden, fysiek maar zeker ook mentaal.”

Kaarten

Tom Stuifbergen

Tom Stuifbergen.
Foto: © World Baseball Classic, Inc.

Op 31 juli werd Stuifbergen in Minnesota geopereerd. “Die operatie is uitstekend verlopen.” Tot half september bleef hij in de Verenigde Staten voor het begin van zijn revalidatie. “Daarna ben ik naar huis gegaan. Ik heb nu dagelijks contact over Skype en per e-mail met de trainer van Minnesota Twins voor mijn revalidatie. Hij stuurt mij elke maandag zes kaarten over de e-mail waarop staat wat ik precies moet doen van maandag tot zaterdag.”

Het herstel neemt in ieder geval nog een groot deel van het seizoen 2014 in beslag. Voor de Nederlandse pitcher kon de operatie dan ook niet op een slechter moment komen. Aan het einde van dit seizoen liep zijn zevenjarig contract bij Minnesota Twins af. Contact met zijn club uit Minnesota over zijn toekomst was er dan ook direct. “Ik heb inderdaad met de Twins gesproken over de toekomst.” Maar wat hem te wachten staat en wat zijn kansen na zijn herstel is, daar kan hij nu alleen nog maar naar gissen.

Geldverspilling

“Voor Tommy John (UCL Reconstruction) staat twaalf maanden na operatie voordat je weer in een wedstrijd speelt. En dan is het nog maar de vraag hoe ik gooi. Dus het zou voor Minnesota Twins geldverspilling zijn om mij bij te tekenen. Dat zou ook betekenen dat ik twaalf maanden in Minnesota zou moeten revalideren, wat mentaal heel erg zwaar zou zijn.”

En dus keerde Stuifbergen terug naar Nederland, waar hij nog steeds met ondersteuning vanuit Minnesota Twins werkt aan zijn herstel. “Op dit moment gaat de revalidatie prima en ben ik tevreden. Dus om nu bij te tekenen hoeft voor mij niet. Mijn agent heeft meerdere clubs aan de lijn gehad die vroegen wanneer ik weer in een wedstrijd zou kunnen spelen. Dus er is wel enigszins interesse. Maar de clubs wachten liever af hoe ik terugkeer na mijn revalidatie. Hopelijk komen ze tegen die tijd naar Nederland om te kijken hoe ik eruit zie op de heuvel.”

Energie

Tom Stuifbergen.

Tom Stuifbergen.
Foto: © Rob Jelsma

En zo kan het zijn dat Stuifbergen voorlopig als free-agent aan de slag moet met zijn revalidatie. In de hoop ooit weer terug te kunnen keren naar de Verenigde Staten. “Ik ga er zeker vanuit dat ik weer op mijn oude niveau terugkom. Ik blijf nu gewoon positief mijn revalidatie doen elke dag. Ik zie elke week de verbetering in mijn arm. Daar haal ik energie uit. Ik mag van de week beginnen met gooien op hele kleine afstanden en bouw dat zo op tot ik weer in wedstrijden mag gooien in juli of augustus. Mijn belangrijkste doel is om weer te kunnen gooien.”

Waar dat is, dat is voor Stuifbergen nu nog afwachten. “Ik zie volgend jaar wel of er een club is die me een kans gaat geven. Voor mijn gevoel heb ik nog wel de kans om ooit het hoogste niveau te halen. Maar dan moet het uiteraard wel allemaal mijn kant op gaan vallen”, aldus Stuifbergen. “En is het niet in Amerika, dan in Nederland”, vertelt hij nuchter. “Ik wil weer honkballen. Dat is iets wat ik mijn hele leven heb gedaan. Uiteraard hoop ik weer op dusdanig niveau te komen dat er misschien nog een avontuurtje in Amerika in zit. Maar zo niet, dan ga ik lekker in Nederland honkballen. Daar kan ik niet al te treurig om zijn. Honkbal is honkbal en liefde voor de sport zal ik altijd houden.”

Deel dit bericht: Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Pin on Pinterest0Share on LinkedIn0Email this to someonePrint this page