Dismukes: ‘Elke dag is een bonusdag’

In een koffiebar vlakbij Rotterdam Centraal zit een rustige, maar vastberaden jongeman. Hoewel hij alle kenmerken van een toerist bezit, is hij dat toch zeker niet.  Pas een maand geleden is hij als werper toegevoegd aan de selectie van DOOR Neptunus-coach Evert Jan ’t Hoen. Zijn naam is Will Dismukes, afkomstig uit een klein plaatsje in Alabama. Op zich niets bijzonders, ware het niet dat deze 24-jarige Amerikaan al heel wat te verwerken heeft gekregen in de afgelopen jaren. Dismukes kreeg op 7 november 2012 een hartaanval gevolgd door een beroerte en overleefde dat. Zijn doktoren vertelden hem dat hij nooit meer zou kunnen honkballen. 

“De beroerte heeft mijn leven wel op zijn kop gezet”, vertelt Dismukes. Wat begon met een hartaanval eindigde met een beroerte. “Ik nam een aspirine in tegen de pijn, dat later een hartaanval bleek te zijn geweest. Dat zorgde voor een bloedprop in mijn hart, die richting mijn hersenen ging. Deze veroorzaakte een beroerte.”

Zijn ogen stralen zelfverzekerdheid uit wanneer hij weer verder gaat met zijn verhaal. “Ondanks dat mij verteld was dat ik niet meer kon spelen, was mijn verlangen daarnaar erg groot. Mijn cardioloog verwees mij naar een andere arts, die mij na uitvoerig onderzoek vertelde dat hij er alles aan zou gaan doen om mij weer te laten spelen.”
Dat is Dismukes ook gelukt, maar niet zonder een innerlijke strijd. “Ik was al in de eerste wedstrijd van het seizoen de startende werper voor Faulkner (University, red), maar het was wel een uphill battle. Na de vierde start besefte ik dat ik niet meer de kracht en snelheid  had als daarvoor. Ik wilde stoppen, maar een goede vriend van mij heeft behoorlijk op mij ingepraat. Dat was mijn keerpunt.”

Draft

De jonge Amerikaan stond zelfs in de belangstelling van enkele clubs uit de Major League. “Arizona Diamondbacks kwam naar mij kijken en ik speelde die wedstrijd bijzonder goed. Ik gooide rond de 93 mijl per uur en de scout vertelde dat hij mij zou opnemen in de draft. Ik was natuurlijk dolenthousiast. Maar een week later kreeg ik te horen dat de general manager het risico met mij niet durfde aan te gaan.”

Arizona Diamondbacks was niet de enige grote club, die potentie in de pitcher zag. “Vlak voordat wij naar de NAIA World Series gingen, werd ik benaderd door een scout van Milwaukee Brewers. Hij vertelde mij dat Brewers mij een kans wilde geven. Toen wij terugkwamen na het winnen van de NAIA World Series gooide ik nog een keer voor hem en kreeg ’s avonds uiteindelijk het verlossende woord dat ik gecontracteerd zou worden door Milwaukee.”

Andere wending

Toch kreeg het verhaal opnieuw een andere wending. “Later die avond belde de scout mij nogmaals met de mededeling dat de medische staf teveel haken en ogen zag om mij een contract aan te bieden. Ik moest minimaal een jaar weer volledig gezond zijn. Op dat moment was ik dat nog maar zeven maanden.”

Will Dismukes.

Will Dismukes.
Foto: © Rob Jelsma

Dismukes besloot zijn focus te verleggen op zijn maatschappelijke carrière. Nadat hij was afgestudeerd, ging hij als politiek adviseur aan de slag bij een lokale belangenvereniging voor boeren. Toch miste Dismukes het honkbal. Hoewel hij heel blij was met zijn werk en aanstaande bruiloft. “Ik hielp mijn oude high school-team met de pitcherstaf. Zij wonnen een wedstrijd en hun werper deed het heel goed op de heuvel. Toen merkte ik dat mijn verlangen om te gooien nog steeds erg groot was. Dus besloot ik om mijn arm weer in goede vorm te krijgen.”

Ultieme kans

Zijn keuze viel uiteindelijk op Europa. Voor een deel door zijn vader. “Mijn vader was gestationeerd in Duitsland tijdens zijn diensttijd en speelde daar ook American Football tegen legerteams uit heel Europa. Hij zei me naar Europa te gaan.” De uiteindelijke keuze ging tussen Italië en Nederland. Dat werd Nederland door de positieve dingen die hij over de hoofdklasse had gehoord van Kevin van Veen (oud speler van DOOR Neptunus en tegenwoordig pitcher bij Mamapey The Hawks, red), met wie hij in de Verenigde Staten op hetzelfde college zat.

Via bemiddeling door Van Veen kwam belandde Dismukes uiteindelijk bij DOOR Neptunus. Het was de ultieme kans voor Dismukes. “Ik ga in november trouwen en ik weet nog niet wat ik ga doen na dit seizoen. Het kan werk zijn of toch weer bij een grote club. Nu  ik deze kans kreeg, wilde ik die ook aangrijpen. Dat zal natuurlijk wel anders zijn wanneer ik getrouwd ben en eventueel vader wordt. Mijn verloofde Amber moest wel even slikken toen zij hoorde wat ik van plan was, maar steunt  mij voor de volle honderd procent in dit avontuur. Als dat niet het geval was geweest, dan had ik hier nu niet gezeten”

Geen garanties

Dismukes heeft geen spijt voor zijn keuze voor DOOR Neptunus. “Het is een  hele fijne en goed georganiseerde club. Ik voelde mij gelijk thuis en het competitieniveau is vergelijkbaar met wat ik in de Verenigde Staten gewend ben.” Toch was het niet zo makkelijk om deel uit te maken van het team. “Er waren zeker geen garanties. Amper 24 uur nadat ik uit het vliegtuig kwam,  gooide ik al in een oefenduel tegen Amsterdam. Dat ging zo goed dat na afloop Evert-Jan naar mij toe kwam en zei: Will, je kunt ons zeker helpen, maar je moet er wel hard voor werken. Naast mijn ouders, Amber en God is hij ook degene die ik wil bedanken voor deze kans.”

Eindelijk had Dismukes weer de kans gekregen om te gaan spelen, al zit er dan een oceaan tussen hem en zijn thuis. “Het feit dat ik nu hier speel, is voor hen net zo belangrijk als dat ik nu in de Minor League zou spelen.” Van huis uit is Dismukes erg gelovig. Voor hem is het geloof iets waar hij zijn kracht uit haalt. “Van jongs af aan zorgde mijn moeder er voor dat ik bij de kerk betrokken was. Toen ik mijn beroerte kreeg, heeft mijn geloof mij bijna letterlijk op de been gehouden. Iedere dag dat ik nu buiten kan lopen en naar iemand kan lachen, beschouw ik als een bonusdag.”

Deel dit bericht: Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Pin on Pinterest0Share on LinkedIn0Email this to someonePrint this page